van Moskou naar Beijing
met de Transsiberië express

Ik zie dat er regelmatig bezoekers op onze site komen via google en andere sites. Als er vragen zijn over de reis, willen we best helpen, mail dan even naar a.mooij@gmail.com.

Zo’n 10.000 km verder zijn we op ons eindpunt: Beijing.  Het zit er al weer bijna op. Nog 1 dag en morgen weer richting Nederland. Maar vandaag eerst nog op z’n nederlands fietsen in Beijing, dwalen door de hutongs, lekker eten en nog even goed stappen vanavond.

Morgen om 14:20 gaat onze vlucht van China Southern naar Amsterdam, om zo tegen half zeven te landen. Hopelijk hebben ze leuke films, en anders gaan we fijn slapen, dat hebben we ook wel verdiend.

9.45 uur lokale tijd (+6 uur NL). We zitten nu in de trein naar Beijing. Gisteravond zonder al te veel moeilijkheden (5 uur) de Mongoolse en Chinese grens over gegaan. De paspoortcontrole duurde bij elkaar zo’n 2 uur maar de wielen van de trein moesten verwisseld worden (China heeft een smaller spoor dan Rusland en Mongolie), is wel een ervaring ineens een meter boven de grond te hangen met de trein.
Afgelopen dagen in Mongolie geweest. We kwamen op dinsdag ochtend aan (wij dachten met een uur vertraging maar in Mongolie is het een uur vroeger dan in Irkutsk). Andries wilde heel graag tank rijden en met een AK47 schieten, dit moest hier mogelijk zijn. De man van het hostel wist waar de shooting range was dus wij daar met de auto heen. Daar aangekomen bleek het voor kleiduiven schieten te zijn, dat was niet de bedoeling. Ondanks dat we op de verkeerde plek waren was het een mooie rit en hebben we een gigantisch standbeeld (zo’n 50 meter hoog) in het zilver van Dzjenghis Khan (de grote mongoolse volksheld, zijn naam en afbeelding zie je echt overal op).
De dag erna vroeg vertrokken naar het nationale park Terelj om paard te rijden. Werden ergens tussen Terelj en Ulan Bator afgezet bij een Mongools gezin waarvan niemand engels sprak, de man zou ons te paard naar Terelj brengen. De paarden waren echt klein, de mijne was een c-pony (half zo groot als Laetitia), Andries kreeg een iets grotere (een D-pony). De mongolen zijn gewend om zowat met hun knieen in hun nek te rijden en de beugels konden niet versteld worden (was vrij oud tuig), dus zat niet echt heel relax. Maar ja, waren brave beestjes. De eerste dag echt een prachtig rit door de bergen naar Terelj. Aan het eind nog op een bergtop met geweldig uitzicht gezeten, trok onze mongool ineens een fles wodka uit zijn zak, en volgens goed mongools gebruik hebben we die uit een afgesneden bovenkant van een waterflesje opgedronken. Eenmaal aangekomen bleken we te slapen in een ger (mongoolse tent), we hadden onze prive ger, de familie waar we verbleven had een huisje ertegen over. Het was in een klein dorpje. Hier bleek het ook wel weer, waar ter wereld je ook komt, met kinderen maak je supersnel contact. “heerlijk” geslapen op een houten bed.
De dag erna nog een rit het park in, deze keer gingen we door veel rivieren (fijn zo’n klein paard, natte voeten). Halverwege bij een mongoolse familie gegeten en “heerlijke” melk en koekjes van gefermenteerde merrie melk, tja smaken verschillen. Ook kregen we vis vers uit de rivier die ernaast lag. Nog vermaak gehad van een onwille os die de helft van de  ger die op zijn kar geladen was (ze gingen verhuizen) eraf liet vallen.
S’avonds na het eten nog even een berg beklommen, de bergen zonder begroeing waren veilig, op de andere kon je nog wel eens een wolf tegen komen.
De dag erna na een uitgebreid ontbijt en lunch (ja verhongeren doe je hier echt niet) werden we weer opgehaald, via Terelj weer terug gereden naar Ulan Bator. Bijna aangekomen barstte echt noodweer los (regen, hagel) de straten stonden binnen no time helemaal blank en het verkeer (waar normaal al geen orde in zit) was niet meer door te komen. In Mongolie geldt het recht van de sterkste, stoplichten zijn er wel maar waarvoor??? en als voetganger oversteken blijft elke keer weer een belevenis.
Zaterdag konden we dan echt gaan schieten, met een tank rijden was niet mogelijk, er waren VN oefeningen en die hadden de tanks nodig.
De shooting range was in de middle of nowhere in een prachtige vallei. We konden kiezen uit een AK47, Makarov (hand pistool), Mauser uit de 1e wereld oorlog, een raket werper en een russisch sniper geweer. Andries moest ze natuurlijk allemaal proberen (behalve de rakket werper, was een beetje duur). Ik heb heel stoer met een makarov geschoten (2x raak van de en met een AK47. Was wel een ervaring om met echt vuurwapens te schieten, en zoals ze in films schieten kan dus echt niet, die dingen hebben een terugslag, we hebben allebei een beurse schouder ervan.
Verder, tja, nog een tempel bezocht, Ulan Bator ontdekt, en nu onderweg naar Beijing.

Toevoeging (de foto’s willen niet zo snel online met het chinese internet hier :)).
We zijn nu 12 uur in Beijing, we kwamen om 14:10 aan met de trein die vanuit Moskou gekomen was. Die had dus in totaal 10 minuten vertraging in 6 dagen, groeten aan de N.S.. Op het station aangekomen hebben we eerst wat Yuan gepind, en daarna gingen we op zoek naar een taxi. Uiteraard kwam er meteen een chinees aanrennen, die ons wel even voor 250 yuan naar het hostel wilde brengen. Fijne kerel, maar ik ging hem geen 25 euro geven voor 3 km rijden. We zijn in de rij gaan staan voor de officiele taxi’s en waren na 15 minuten aan de beurt. De chauffeur zette ons af vlakbij het hostel voor 16 yuan. Toen moesten we nog een paar honderd meter met backpacks op in de brandende zon (34 graden), erg warm. Eenmaal aangekomen bij het hostel, bleek onze kamer nog verhuurd te zijn en kregen we een kamer in een nabijgelegen hostel (met airco!).
We zijn even gaan douchen en snel naar het plein van de Hemelse Vrede gelopen (ja, van die kerel met die tank). Onderweg hebben we voor omgerekend 50 cent een lekker broodje kebab gegeten. We hadden geluk want we waren net op tijd voor de vlaggeceremonie.
Daarna zijn we doorgelopen naar de grootste winkelstraat, in een zijstraatje zaten een soort food court, dus daar gingen we eten. Heerlijke dingen, kebabjes, noodles en schorpioenen op een stokje. Die laatste heb ik maar gekocht, ze waren wel te eten, maar niet echt bijzonder :). Later meer, want de foto’s staan erop.

Listvyanka zijn we met weinig problemen uitgekomen, we waren op weg naar de boot, toen er een Rus in een Ford Fiesta stopte en vroeg of hij een lift kon geven voor 100 roebel p.p. Aangezien dat 2.50 was voor 80 km, zeiden we geen nee (dat is dus 0.03 cent per km). Het ging een stuk sneller dat de autobus, en we werden netjes op het station gedropt.

Eenmaal op het station, hebben we ons tassen in bewaring gegeven en zijn we met de mashrutka naar het centrum gegaan. Irkutsk is een vreemde stad, veel inwoners, maar uitgestorven op zondagavond. Uiteraard was er weer een Leninbeeld te bewonderen, en veel houten huisjes. Daarna zijn we te voet richting het station gegaan, langs de Angara-rivier.

Op het station hebben we een rustkamer geboekt. We dachten dat het een stapelbedje in een stinkhol zou zijn, maar het was een volwaardige hotelkamer voor 50 roebel per uur. Wij gingen vier uur slapen (200 roebel totaal, dus 5 euro :)). ‘S morgens klopte een aardige vrouw ons wakker en gingen we naar de trein, op naar Mongolie.

Aan de grens van Rusland-Mongolie mochten we fijn vijf uur wachten voor we verder gingen, maar er viel niet veel te klagen, want we hadden anderhalve liter bier in plastic fles en een zak vreemde chips, in het zonnetje! Om Mongolie in te mogen, moesten we een heel formulier invullen over onze gezondheid, met allerlei griep-gerelateerde vragen. Volgens mij maken ze zich hier nogal zorgen over de varkensgriep. Zo tegen half elf reden we weer, waarna we anderhalf uur in Suukhbataar (Mongolie) mochten wachten. Op een gegeven moment kwam de provodnitsa (conductrice, maar dan extra) ons vertellen dat we wel konden gaan slapen en gaf ons paspoorten terug.

Vanmorgen werden we in een mongools steppelandschap wakker, en even later stonden we op Ulaan Bator. Een stap uit de trein, en als vliegen hingen de aanbiedingen voor hostels, guesthouses en taxi’s om je heen. Aangezien je op het station altijd opgelicht wordt, zijn we hem gesmeerd. Even later kwamen we een Fins stel tegen wat we kenden uit Irkutsk, die een hostel wisten waar er Gers (dat zijn van die mongoolse ronde tenten) op het dak stonden. Dat leek ons wel wat, dus we zijn meegelopen. Aldaar hebben we meteen met de eigenaar geregeld dat hij ons morgen naar Terelj (nationaal park) brengt om twee nachten bij een nomadenfamilie te logeren en paard te rijden. Daarna slapen we nog twee nachten in zijn hostel, en op zaterdag ga ik hopelijk in een tank rijden (nog niet 100% zeker), maar zeker met een AK-47 schieten :).

Vandaag hebben we een enorm Dzjengis Khan beeld gezien, het plein van de hoofdstad en een deel van de stad. Ook hebben we airag gedronken, dat is gefermenteerde paardenmelk, en totaal niet te zuipen volgens Inge. Ik kreeg het nog net weg, maar het is wel iets waar je erg aan moet wennen.

Om het goed te maken, hebben we voor 5 euro onbeperkt gegeten bij een BBQ-restaurant. Ze hadden daar meer groenten dan Inge in heel Rusland had gezien. Vrijdagavond of zaterdag het verhaal over ons tocht te paard…

[caption id="attachment_42" align="alignleft" width="300" caption="Ons uitzicht"][/caption]

Zo, we zijn nu een dag in Listvyanka, maar het voelt als veel langer. Het is een prachtig dorp aan het Baikalmeer, met hele schone lucht en prachtig uitzicht. We logeren in een houten hut halverwege een heuvel, helemaal geweldig.
De reis naar Listvyanka pakte wat lastig uit, we namen vol goede moed de mashrutka (10 persoons bus die een vaste dienst rijdt zodra hij vol is) naar de haven. Daar aangekomen wilden we kaartjes kopen voor de boot die naar Listvyanka ging, maar de sovjetvrouw achter de toonbank hielp de droom om zeep met Sewodnja njet (vandaag niet). Daar stonden we dus, doodleuk in een haven, geen boot.
Bij de plek waar de mashrutka ons gedropt had kwam even later een bus langs met een aardige chauffeur die het ook maar achterlijk vond, en ons afzette op een punt waar de bus naar Listvyanka zou stoppen. Toen we daar een tijdje stonden, raakte Inge aan de praat met een russische vrouw die accentloos engels sprak en zei dat het hier nogal kansloos was die bus te nemen, want zodra hij hier aankwam, was hij al vol. We konden beter terug naar het station, wat we dus deden.
Kwamen we weer dezelfde aardige buschauffeur tegen, die het snapte en ons weer meenam. Op een rare plek riep hij: “Comrade, get off here and walk in that direction.” Betalen mochten we niet. Wij dus weer lopen, door Irkutsk, langs allerlei interessante houten huizen (die wel een likje verf zouden lusten). Aan het eind van de straat ontdekten we het autobusstation van Listvyanka, waar de bussen gingen.
Vriend Murphy sloeg wederom toe, de bus ging over vijf minuten en we moesten nog een kaartje kopen. Dat werd dus de volgende, van een uur later. Aldaar gingen we lekker zitten in het zonnetje en wachten, de tijd vloog met een pannekoekje erbij.
De buschauffeur bleek aan zijn rechterhand enkel nog een duim te hebben, en bestuurde de bus op slippers, maar dat maakte allemaal niet zo uit, wij gingen naar Listvyanka! Na een uur heuveltje op, volgas heuveltje af, zodat we de volgende weer op kwamen, waren we er. De Lonely Planet gaf aan wat een mooi plekje zou zijn, dus wij vroegen een voorbijganger de weg, kwamen er aan, en zo zitten we dus in een geweldige blokhut

Vanmorgen zouden we eventjes na het ontbijt (ook geweldig trouwens: omelet), een duik in het Baikalmeer nemen. Goed, dat is dus een behoorlijk koud meer, dus net iets boven de knieen erin geweest en een smadelijke aftocht gemaakt. Later op de dag, toen we lekker in het zonnetje zaten, moest het er toch van komen. Koud dat het was, maar niet veel kouder dan de Noordzee in mei.

Morgennacht is het weer tijd voor de trein, we proberen alsnog de boot naar Irkutsk te nemen, om vanaf daar met mashrutka naar het station te gaan. Dan mogen we om 4:00 met de trein mee naar Mongolie, en gaan we tank en paard rijden, en natuurlijk AK-47 schieten!

[caption id="attachment_44" align="alignleft" width="300" caption="Zie maar"][/caption]

Moskou was geweldig, en leek op geen manier op het beeld wat veel mensen erover hebben. Het is een prachtige, oude stad, natuurlijk zijn er delen slecht onderhouden, maar je ziet wat je zoekt. De eerste avond zijn we met de metro naar het hotel gegaan, toen hij begon te rijden bleek het een raket :). Dat machine vloog krassend over het spoor vooruit. De stations zijn een belevenis op zich, Stalin heeft ooit besloten dat metrostations paleizen voor het volk moesten worden, dus er hangen kroonluchters, ornamenten aan de muren en op sommige stations zelfs muurschilderingen van grote Russische gebeurtenissen en helden.
Af en toe zitten metrostations erg diep onder de grond, je gaat dan met de roltrap omlaag en krijgt halverwege het vreemde gevoel dat je eraf gaat vallen. Overstappen is altijd een trapje omhoog/omlaag, want de lijnen rijden niet over hetzelfde spoor, en elke drie minuten gaat er een nieuwe.
De twee dagen in Moskou waren slopend, want we vonden het zonde meer dan zes uur te slapen, en liepen erg veel. Ik had wat last van mijn Tibialis Anterior (volgens Inge), dat is die spier op je scheenbeen. Gelukkig konden we in de trein nog drie dagen zitten, dus we gingen gewoon door.

Zo, we zitten alweer een tijd in de trein. De tijd vliegt echt, we zitten lekker, kletsen wat, lezen een boek (uit: Vrouwen met een I.Q. van Herman Brusselmans, een stapel tijdschriften, Het Grote Spoorwegcarrousel van Paul Theroux). Aan het eind van de middag nemen we een lekker glaasje wodka en eten wat versgekochte lekkernijen.
Bij ons in de coupe zit nog steeds dezelfde rus, Anton heet hij, grappig genoeg rijden we net door een stuk Rusland wat erg op Oostenrijk lijkt, en we zijn bijna thuis, Anton aus Tirol :). Hij eet bijna niets, best gek, maar het zal wel erg duur zijn in de trein naar hun maatstaven. Ik versta net genoeg om hem af en toe iets te kunnen vragen, en hij vertelt ons bij elke langere stop exact hoe lang we eruit mogen, wat fijn is. Het omroepbericht kraakt namelijk nogal en geeft veel overbodige extra informatie. Hij vertelt ook elke keer waar je heen moet lopen om een mooie foto te maken, alhoewel je dan wel hard moet lopen op je slippertjes.
Verderop in het treinstel zitten twee Nederlandse meisjes die de reis maken en nog doorgaan tot zuid-Azie. Ook zitten er wat Amerikanen en een stel russen die ik nog niet zonder biertje heb gezien.
Gisteren zijn we even de derde klas ingelopen om aapjes te kijken, het is best te doen daar. Uiteindelijk kun je beter tussen 20 mensen je omkleden dan tegenover 1 vreemde, vond Inge. Voor een minder lange reis is het niet slecht.
We zijn ook nog even naar de restauratiewagen geweest, maar een snelle blik in de keuken leerde ons dat veel eten gewoon opgewarmd wordt, alleen de aardappels zijn vers. Doe mij dan maar de broodjes verrassing die de Babushka’s verkopen op de stations, die zijn lekkerder (en spannender :)). Zo hebben we o.a. gehad: aardappelbroodjes, broodjes worst, broodje maanzaad-jam.
Ze verkopen hier trouwens veel bier in plastic flessen, van 1 liter tot 5 liter. Heel gek smaakt het nog niet eens, en het is praktischer dan een paar kilo glas eromheen.
Uit het raam zie je soms urenlang alleen bomen (berken, niets anders), af en toe staan er geen bomen en dan kan je heel ver kijken zonder iets te zien behalve gras. De hemel lijkt dan hoger te liggen. Dorpjes zijn hier vaak volledig van hout, in wisselende staat van onderhoud. Als je een stad langzaam binnenloopt begint het ook met houten huisjes, en langzaamaan komen de flats te voorschijn. Sommige flats zijn in het Sovjet-flat mal gegoten, grijs beton, kleine ramen, hoekig. Soms staan er mooiere flats tussen.
De stations zijn ook erg wisselend, sommige zijn mooi en netjes onderhouden, andere zijn lelijk en grijs, als Hoog Cathrijne in Utrecht. Op de Siberische stations staan vaak monumenten voor de Tweede Wereldoorlog, niet dat er hier ooit een Duitser is geweest, maar hele dorpen zijn hier ingescheept om te vechten tegen de Duitsers.

De accu van mijn laptopje (Asus EEE PC Netbook) begint leeg te raken, dus ik ga stoppen. Morgenochtend vroeg moeten we de trein uit en zijn in Irkutsk, we gaan dan proberen een boot naar Listvyanka te krijgen, dat is interessanter dan een bus. Aldaar zoeken we een lekkere douche en een slaapplekje bij het Baikalmeer. We stinken een beetje, namelijk.

 Maandag avond 19.35. Zitten nu 1,5 dag in de trein. Delen de coupe met een Russische vrachtwagenchauffeur uit Irkutsk. Veel lezen, slapen, wodka, bier drinken, wat eten en af en toe een stop (tussen de 2 en 20 min). Op de langere stops staan er baboeshkas (oma’s) op het perron om van alles en nog wat te verkopen (russische broodjes, fruit (mandarijnen, aardbeien), salades en natuurlijk wodka en bier).
Het is erg handig dat Andries wat Russisch spreekt, onze coupegenoot spreekt namelijk geen engels.
De coupe is 3,5 m2 met 2 bedden/banken beneden en 2 bedden boven. Ik slaap boven en gelukkig staat er een klein hekje voor om te voorkomen dat ik er uit val. Slapen gaat best goed in de trein. Het is niet groot maar voor 3 dagen best te doen.
2 dagen in Mosou geweest, helaas veel regen maar ondanks dat een hele mooie stad. Veel groter en ruimer dan Amsterdam. Het centrum is goed opgeknapt, maar als je daar buiten komt nog veel Sovjetflats. Is trouwens nog best veel van de sovjettijd te zien. Regerings gebouwen mag je nog steeds niet fotograferen, dit heeft Andries al ervaren, moest zijn paspoort laten zien en de foto’s die hij van het gebouw (wij hadden geen idee wat het was) wissen, verder gelukkig niks aan de hand. (Andries denkt dat het Lubjanka-gevangenis was, waar Solzhenytsin heeft gezeten.)
Eten is hier goed te doen en als je oplet waar je het koopt niet te duur. Het is in Moskou trouwens erg normaal om bier te drinken op straat, dit zie je mensen dan ook (vanaf ’s morgens) al doen.
Metro is echt een ervaring, nooit langer dan 2 min wachten en ze rijden als een gek zo snel. Van de stations kunnen ze nog wat leren in Nederland (van de dienstregeling en prijs (20 cent voor 1 rit onbeperkt overstappen) trouwens ook)

Zo, we gaan onze laatste dag Moskou in, vanavond gaan met de trein naar Irkutsk.We hebben niet veel tijd, dus geniet van een paar foto’s.

[caption id="attachment_33" align="aligncenter" width="300" caption="Metrostation of balzaal?"][/caption]

[caption id="attachment_31" align="aligncenter" width="300" caption="De welbekende disneykerk van Moskou"][/caption]

[caption id="attachment_32" align="aligncenter" width="300" caption="Eerste hond in de ruimte"][/caption]

• De tassen zijn gepakt, morgen om 14:35 vliegen we via Riga naar Moskou! Zaterdagnacht stappen in Moskou #

Zo, vandaag de paspoorten weer opgehaald op het postkantoor, die waren een maandje kwijt, want die moesten een rondje ambassades doen. Uiteraard hadden we niet zo’n zin dat zelf te doen, dus dat hebben we bij Visum.nl laten doen.

Bij het Russische visum hebben we zelfs onze naam in het cyrillisch aangemeten gekregen. Wel leuk dat Mooij, of Мой (Moj) in het russisch het zelfde is als het Nederlandse woord “mijn” (als in van mij).